Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) jest uznanym narzędziem neurofizjologicznym do badania integralności szybko przewodzących szlaków korowo-ruchowych w szerokim zakresie chorób związanych z dysfunkcjami motorycznymi. Obejmuje to, ale nie wyłącznie, pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, stwardnieniem zanikowym bocznym, udarem, zaburzeniami ruchowymi, zaburzeniami wpływającymi na rdzeń kręgowy, nerwy twarzowe i inne nerwy czaszkowe. Niniejsze wytyczne obejmują praktyczne aspekty TMS w warunkach klinicznych.

Najpierw omówimy techniczne i fizjologiczne aspekty TMS, które są istotne dla diagnostycznego zastosowania TMS. Następnie przedstawiamy ogólne zasady, które mają zastosowanie do znormalizowanego badania klinicznego szybko przewodzących szlaków korowo-ruchowych za pomocą pojedynczego impulsu TMS. Następnie szczegółowo opisano sposób badania przewodnictwa korowo-ruchowego do mięśni dłoni, nóg, tułowia i twarzy u pacjentów. Dodatkowe sekcje obejmują kwestie bezpieczeństwa, technikę potrójnej stymulacji oraz neuropediatryczne aspekty TMS.